ตู้เสื้อผ้าไร้มือจับทรงสูงสีขาวนวล

ตู้เสื้อผ้าแตกต่างจากแบบแผนแบบสมมาตร โดยจัดสรรส่วนหน้าอาคารประมาณ 80% ให้กับตู้แบบปิดที่ไร้รอยต่อ และสงวนแถบเรียวบางไว้ 20% สำหรับการจัดแสดงและการเข้าถึงแบบเปิด ความไม่สมส่วนโดยเจตนานี้ทำให้เกิดความตึงเครียดในการมองเห็นและป้องกันไม่ให้เครื่องอ่านเหมือนกำแพงประตูที่ซ้ำซากจำเจ โซนเปิดทำหน้าที่เป็นแกลเลอรีที่ได้รับการดูแลจัดการ - เวทีสำหรับสิ่งของในชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า และสิ่งประดิษฐ์ส่วนตัว - เปลี่ยนการจัดเก็บข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้เป็นพิธีกรรมประจำวัน

ส่วนขยายของตู้แบบปิดที่ขยายจากพื้นถึงเพดานโดยไม่หยุดชะงักทำให้ได้เส้นแนวตั้งที่ไร้รอยต่อซึ่งทำให้ห้องดูยาวขึ้น การไม่มีฝาครอบด้านบน เครือเถามงกุฎ หรือแถบช่องว่างช่วยเสริมความรู้สึกขององค์ประกอบที่แกะสลักเพียงชิ้นเดียว แทนที่จะประกอบเป็นเฟอร์นิเจอร์ วิธีการแบบเสาหินนี้ยังกำจัดกับดักฝุ่นเหนือตู้ - ซึ่งเป็นประโยชน์ในทางปฏิบัติซึ่งปลอมตัวเป็นสุนทรียภาพแบบเรียบง่าย

ประตูที่ปิดทุกบานใช้กลไกการผลัก-เพื่อ-เปิด ซึ่งจะลบฮาร์ดแวร์ที่ยื่นออกมาทั้งหมดออกจากด้านหน้าอาคาร ผลลัพธ์ที่ได้คือระนาบที่ต่อเนื่องของพื้นผิวด้าน-สีขาวอบอุ่น - ซึ่งเป็นผืนผ้าใบสไตล์มินิมอลอย่างแท้จริง ประสบการณ์สัมผัสของการเปิด (การกดเบาๆ การคลายเบาๆ) กลายเป็นส่วนหนึ่งของการมีปฏิสัมพันธ์กับผลงานในแต่ละวัน ซึ่งตอกย้ำความรู้สึกของการควบคุมที่สงบ